NÂR-I AŞK

Ben;

En dermansız anımda tutunmayı öğrendim hayata

En güçsüz zamanımda ayağa kalktım yeniden

Üzülme ! diye bağır çağır haykırışlardan ;

Gönlüme koyduğum sevdamdan ;

Varlığını bildiğim yavrumdan ;

Gözümün nuru anamdan;

Onuru öğrendiğim atamdan ;

Ve üstüme bulaşan kimsesizliklerden

Ve dahası canımı yakanların canını yakacağım zamanlardan

Kanıma kan,nefesime nefes,azmime azim katarak

Yeniden tuttum hayatın iplerini…

Kimsesizliğimin kimsesizlik olmadığını

Yeniden öğrendim…

Bir anka kuşuyum şimdi küllerinden dirilen…

Bir kaynağım şimdi hayatı anlatan, anlamlandıran…

Objektifimden gördüğüm hep en güzeli anların

Duyduğum nağmeler hayatın en güzel sesleri

Ve hissettiğim…

Aşk’ımın sevdası gibi…

Mislerin misi, hasların hası…

….

Bu onların son perdesi

Ve benim perdemin son oyunu!

 ….

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

w

Connecting to %s